Een dag met een gouden randje

Martha Flora Gouda – 2e Paasdag, 6 april 2026

Soms zijn er van die momenten in het werk die je voor altijd bijblijven. Momenten waarin alles samenkomt: aandacht, liefde, doorzettingsvermogen en een beetje geluk. Voor mij was 2e Paasdag zo’n dag.

Ruim drie jaar geleden begon dit verhaal, tijdens mijn eerste nachtdienst bij Martha Flora Gouda. Binnen vijf minuten raakte ik in gesprek met Marjan. We ontdekten al snel onze gedeelde liefde voor klassieke muziek, en in het bijzonder de Matthäus Passion. In de stille uren van de nacht, met een kop thee erbij, voerden we vele gesprekken. Over de muziek, de uitvoeringen, de betekenis – en alles wat dit meesterwerk van Johann Sebastian Bach zo bijzonder maakt.

Toen vorig jaar het project werd gestart waarbij we één-op-één een wens van een bewoner mochten vervullen, wist ik meteen wat ik wilde doen. Marjan moest nog één keer de Matthäus Passion kunnen beleven. Het liefst in het Concertgebouw in Amsterdam – een plek die voor haar voelt als thuis, waar haar roots liggen.

Ik nam contact op met het Concertgebouw en kon mijn verhaal doen. De reactie was hartverwarmend: binnen tien minuten hadden we twee vrijkaarten. Vanaf dat moment begon de voorbereiding. Er werd een draaiboek gemaakt en alles werd zorgvuldig afgestemd. Maar er bleef één grote onzekerheid: zou Marjans gezondheid het toelaten?

Die vraag hield ons bezig. Meerdere keren leek het erop dat het misschien niet zou lukken. Zelfs drie dagen van tevoren was het spannend. Maar er was ook iets anders – een gevoel, een overtuiging: dit moet doorgaan.

En dus brak 2e Paasdag aan.

Iedereen stond klaar: familie, collega’s, de gastvrijheid. Toen ik om 11 uur binnenkwam, was Judith al bezig om Marjan mooi aan te kleden, helemaal passend bij een klassiek concert. Samen genoten we van een rustige brunch en werden de laatste voorbereidingen getroffen.

Daarna gingen we op weg.

Onder een stralende zon reden we richting Amsterdam. Onderweg maakten we een kleine reis door het verleden van Marjan. We reden langs plekken waar ze had gewoond, waar haar vader zijn praktijk had – herinneringen die weer even tot leven kwamen.

Bij aankomst in het Concertgebouw namen we rustig de tijd voor een kop koffie. En toen begon het.

De eerste klanken van de Matthäus Passion vulden de zaal. In een prachtig ritme en met een indrukwekkende cadans werden we meegenomen in het verhaal. Het was alsof alles even stil stond. Alsof de wereld zich beperkte tot muziek en beleving.

In de pauze genoten we van een moment samen – Marjan met een glas rode wijn, ik met water. Daarna volgde het tweede deel, nog intenser, nog meeslepender. Af en toe pakte Marjan mijn hand en kneep erin. Kleine gebaren, maar ze zeiden alles. Ik zag haar genieten, echt genieten. En dat raakte me diep.

Voor we het wisten, was het voorbij.

Na afloop dronken we nog iets en reden we terug naar Gouda. Daar werden we warm ontvangen en wachtte er een heerlijk diner. Marjan genoot zichtbaar na en nam zelfs nog een derde wijntje. Samen belden we haar kinderen om deze bijzondere dag te delen.

Tegen half acht was de vermoeidheid voelbaar. Ik hielp Marjan omkleden en bracht haar naar bed. Toen ze daar lag, comfortabel en tevreden, keek ze me aan en zei:
“Je hebt me de mooiste dag van mijn leven gegeven… wat ga ik nu voor jou doen? Gaan we volgend jaar weer?”

Met die woorden werd deze dag compleet.

Op de terugweg naar huis liet ik alles nog eens door me heen gaan. En daar, alleen in de auto, voelde ik de emotie. Een traan rolde over mijn wang.

Deze dag stond volledig in het teken van Marjan. Een dag met een gouden randje. En dat dit mogelijk was, is te danken aan velen: collega’s, leiding, het Concertgebouw en haar familie.

Dat ik dit heb mogen doen – dat is goud waard.